| تبليغات | X |
 |
 |
|
| تقدیم به بهترینهام ساحل_ شیما _نازنین |
|
باورم کن باورم کن
باورم کن آنچه هستم بس که ناباوری ديدم تو خودم هر بار شکستم باورم کن خيلی خسته م از غم ناباوری ها تو کمک کن تا نباشم آيه ی دربه دری ها رگبار تلخ دو رنگی دشنه زد به تار و پودم از غم نامردمی ها مرده ذرات وجودم ديگه باورم نمی شه که هنوزم زنده هستم گر چه می دونم که پاکی
شده باعث شکستم باورم کن که تو سينه غم دارم به حجم فرياد آخه اين غم کمی نيست که صداقت رفته بر باد زير اين گنبد وحشی توی اين دل نگرونی تو بيا همسفرم باش اگه تو بخوای می تونی تو می تونی تو می تونی |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 4 اسفند1384ساعت 5:37 توسط تنها |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| نوشته های پیشین |
|
اسفند 1384 بهمن 1384 |
|
RSS
|
